و همچنان كه احكام در صدر اسلام تدريجاً نازل مىشدند و چه بسا سالها مردم در جهل از تكليف واقعى و حكم شرعى خود مرتكب خطاء مىشدند و سپس حكم واقعى توسّط رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم بيان مىگرديد ، در زمان غيبت هم ما بگوئيم بنا بر مصالح و مقتضياتى كه در حيطه علم خدا و اولياى او است مردم از لحاظ ادراك حكم الله واقعى در حرمان قرار گيرند ، چنانچه در احاديث مذكور است كه قائم آل محمّد صلّى اللهُ عليه و على آبائه الطّاهرين با احكام جديد و تكاليف جديدى ظهور خواهد نمود . بلى ، آنچه مقتضاى شؤون امامت و ولايت كليّه إلهيّه ائمّه هُدَى صلوات الله و سلامُه عليهم أجمعين است اينست كه وجود امام عليه السّلام با إشراف ولائى و عِلِّى خود بر تمام اعمال و كردار و سرّ و سويداى نفوس ما ناظر و حاضر و شاهد مىباشد و از جميع نيّات و خاطرات و خطورات ما قبل از حدوث آنها آگاه و مطّلع است ، وَ لا يَشُذُّ عَن حيطَةِ عِلمِه مِثقالُ ذَ رَّةٍ فى السّمواتِ وَ الأرضِ ، و با قوّه و قدرت ولائى خود جميع استعدادات و قواى ما را به مرحله و مرتبهء كمالِ وجودى آنها رهبرى و ايصال خواهد نمود . بنابراين اگر به اندازهء سر سوزنى انجام تكاليف مخالف با حكم الله و عمل به احكام منافى بخواهد در اين سير كمالى و فعليّت استعدادها تأثير سوئى بگذارد ( درحاليكه از نقطه نظر اتيان به مسائل و احكام هيچ تقصير و يا قصورى متوجّه آنها نخواهد بود ) اين مسأله با شؤون مقام امامت منافات و تضادّ پيدا مىنمايد و امام را از مرتبهء